Fazia

Fazia werd vorig jaar genomineerd voor de Leraren van het jaar verkiezing. Dat vond ze een mooie waardering, maar zelf hoeft zij niet zo in de schijnwerpers te staan. Vanuit huis kreeg zij al mee dat het vooral belangrijk is iets voor een ander te doen. Dat vindt zij een zegen. Dus is het niet zo gek dat ze nu inmiddels alweer bijna 7 jaar voor de klas staat, vanaf dag 1 bij De Haagse Scholen.

Ik was 21 jaar toen ik naar Nederland kwam. In Suriname had ik de pabo gedaan, maar dat diploma is hier niet geldig om in het onderwijs les te geven. Ik ben dus eerst in de buitenschoolse opvang (BSO) gaan werken. Dat was prima, want Nederland was ook helemaal nieuw voor mij. Maar na een aantal jaar wilde ik toch heel graag lesgeven. Ik ben toen gaan informeren bij de Haagse Hogeschool en kon de deeltijd pabo in 4 jaar doen. Ik ben echt vanaf het begin begonnen met de pabo, ondanks dat ik wat vrijstellingen kon krijgen. Achteraf ben ik daar ook heel blij mee, want het onderwijs in Nederland is echt anders dan in Suriname. Daar is het meer klassikaal. In Nederland wordt veel meer op verschillende niveaus gewerkt. Het is meer gericht op inclusiever onderwijs.

Mijn eerste stage was bij obs De Wissel. Daar zag ik, in tegenstelling tot de BSO in Leidschendam waar ik had gewerkt, dat niet alles koek & ei was in Nederland. En dat vind ik mooi, dat ik echt iets voor de leerlingen kan doen. Dit is mijn roeping.

Nu werk ik alweer een paar jaar bij De Klimop. Ik ben begonnen in groep 3. Toen de intern begeleider met pensioen ging, werd ik gevraagd haar functie over te nemen. Ik ben leergierig en ik wil alles weten, dus ik vond dit een leuke uitdaging. Maar, ik wil altijd een groep hebben, dus heb ik een combibaan. Twee dagen in de week sta ik voor de klas, eerder in groep 4 en 5 en nu voor het eerst in groep 7. De overige drie dagen werk ik als intern begeleider voor de onderbouw. Ook hiervoor heb ik het vak moeten leren. Ik heb toen meteen een training gevolgd en vorig jaar heb ik de leergang tot kwaliteitscoördinator afgerond.

Ik vind het mooi om leerlingen te zien groeien, dat ze iets leren en het dan ook kunnen. Ik denk altijd in mogelijkheden. Wat kan er wel, ook met ouders. Mijn leerlingen wilden een keer heel graag naar de bioscoop. Ik zeg dan: “Maak maar een plan”, en betrek meteen taal- en rekenonderwijs in de opdracht. Zo moesten ze nadenken over hoeveel geld ze daarvoor nodig hadden, hoe ze daar zouden komen en ze moesten de schooldirecteur overtuigen met een goede presentatie. Het is ze gelukt, de directeur ging akkoord en zo gingen we naar de bios. Dat soort dingen blijven mij bij. Maar ook mijn eerste jaar als zelfstandig leerkracht. Ik kreeg een pittige groep. We hebben hard gewerkt en de leerlingen groeiden. Je kunt als leerkracht echt wel een verschil maken. Helemaal mooi is dan te zien dat deze leerlingen tijdens groep 8 kamp zich hebben ontwikkeld naar lieve zorgzame mensen. Ik vond het wat spannend op een wiebelend bootje en er werd meteen door deze stoere jongens naar mij omgekeken.

Wat je geeft, krijg je terug
Ik ben zelf ook zorgzaam, misschien extra aangewakkerd door mijn werkervaring op de BSO. Daar neem ik toch wat van mee. Met bijvoorbeeld buiten spelen vind ik het prima dat ze vies worden. Ik heb een brede kijk op ontwikkeling en denk dan, dat is goed voor ze. Of ik beloof mijn leerlingen lekker voor ze te koken na de 1^e toetsperiode.

Mijn leerlingen geef ik mee dat ze respectvol, open en eerlijk zijn. Ik wil dat alle leerlingen met een goede schoolervaring en goede basis de wereld in gaan. Je kunt het onderwijs heel modern maken, maar wat we niet moeten vergeten is wat we als mensen overdragen. Dat is het belangrijkste. De connectie, die moeten we vasthouden, zeker over 10 jaar.